71 просмотры

Ես մտածում եմ, որ ինձ աշխարհի ամենադժվար մասնագիտությունն է բաժին ընկել: Վերջին մեկ ամսվա ընթացքում երրորդ գորիսեցին` իր «աննման գեղեցիկ» ծննդավայրի ու «շիտակ, քաջ, ազգասեր» հայրենակիցների մասին ասքանման պատմություններով, չդիմանալու աստիճան շատ է մեկ հոգու համար, որը ոչ մի կերպ չի «ինտեգրվում» Գորիսի «անդիմադրելի» հրապույրներին: -Գորիսը շատ գեղեցիկ քաղաք է: Այն նախագծող ճարտարապետը կին է, ու զգացվում է կանացի նրբությունն ու անխաթար հարմոնիան: Կարմիր կտուրներով հավասար շարված առանձնատները` ծառ ու ծաղկի մեջ: Գիտեք` զարմանալի ուժեղ կապ կա մարդու, իր բնակավայրի բնության ու ճարտարապետության միջև: Գորիսեցիները իրենց լեռների նման հզոր են, բնության նման զգայուն, ճարտարապետության նման ներդաշնակ: Մերոնք ինտելեկտուալ են, ստեղծագործող: Որ մեկի անունը հիշեմ` Սերո Խանզադյան, Կոնստանտին Օրբելյան: Միայն Շինուհայր գյուղը (մորս ծննդավայրը) 4 ակադեմիկոս է տվել… Գորիսեցի տղամարդիկ պաշտում են կանանց, իսկ գորիսեցի կանայք հավատարմության մարմնացում են… -Իսկ ճի՞շտ է, որ գորիսեցի կանայք իշխում են տղամարդկանց ,- իմ ասածից ոչ միայն վիրաբույժը, այլ ինքս էլ եմ ապշում: Արձակուրդ գնալու ժամանակն է, մտածում եմ, նյարդերս տեղի են տալիս: Ու փորձում եմ շտկել դրությունը: -Ô»Õ·Õ­Õ¸Ö'Õ´ Õ¥Õ¶` Õ¬Õ¡Õ¾ Õ«Õ´Õ¡Õ½Õ¿Õ¸Õ¾: ÕŽÕ«Ö€Õ¡Õ¢Õ¸Ö'ÕµÕªÕ¨ Õ¶Õ¥Ö€Õ¸Õ²Õ¡Õ´Õ«Õ¿ ÕªÕºÕ¿Õ¸Ö'Õ´ Õ§, Õ«Õ½Õ¯ Õ¡Õ¹Ö"Õ¥Ö€Õ¶ Õ¡Õ½Õ¸Ö'Õ´ Õ¥Õ¶` Õ«Õ·Õ­Õ¥Õ¬Õ¸Ö' Õ¬Õ¡Õ¾Õ¨ Õ¸ÕžÖ€Õ¶ Õ§: -Ô³Õ«Õ¿Õ¥Ö", Õ¥Õ½ Õ°Õ«Õ¶Õ£ Õ¿Õ¡Ö€Õ¥Õ¯Õ¡Õ¶Õ¸Ö'Õ´ Õ¥Õ´ Õ¸Ö€Õ¸Õ·Õ¥Õ¬ Õ¢ÕªÕ«Õ·Õ¯ Õ¤Õ¡Õ¼Õ¶Õ¡Õ¬: Ես չեմ կարող չգնահատել բժշկի նրբանկատությունը. սահուն շրջանցում ենք գորիսեցի կանանց, ու Վահան Գևորգյանը ցույց է տալիս դեմքի սպիները: -Ես անհանգիստ երեխա էի ու անընդհատ փորձանքների մեջ էի ընկնում: Հերթական պատռվածքս կարող բժիշկը բառացիորեն մտավ սիրտս` վարվելակերպը, հոգատարությունը, խոսքը, տեսքը. ու այդ ժամանակ էլ որոշեցի, որ վիրաբույժ եմ դառնալու: Եվ դպրոցում հավասարապես լավ էի սովորում բոլոր առարկաները, բայց վիրաբույժ դառնալու որոշումս երբեք չվիճարկվեց: Բժիշկը խաղաղ, բարի դեմք ունի, և նրա ամբողջ կեցվածքում ինձ լավ ծանոթ տիրական հոգատարություն կա: Ես միշտ էլ ինչ-որ ներքին հակամարտություն եմ ունեցել բժիշկների հետ. մարդկանց խնամակալի հայացքով նայելու նրանց սովորությունն ընկճում է ինձ: Ասես միշտ ուզում են քեզ բուժել: -Ճիշտ չէ,- ասում է վիրաբույժը,- բժիշկը հիվանդների՛ խնամակալն է, իսկ առողջներին վերաբերվում է հավասարը հավասարի պես: Ամեն մարդ ուզում է նշանակալի լինել: Մեկը փառք ու ճանաչում է փնտրում, մյուսը ուզում է ուժեղ լինել… Բժիշկն ուզում է հաղթել հիվանդությանը` հանուն հիվանդի, նա ամբողջ կյանքում պայքարում է հիվանդի համար: Ես չեմ կողմնորոշվում` փառք ու ճանաչում ասելով՝ լրագրողների բոստա՞նն է քար գցում: Բայց գերադասում եմ չճշտել: Ես ուրիշ, ավելի կարևոր հոգս ունեմ հիմա. պիտի զգամ-տեսնեմ զրուցակցիս գույները: Շատ գույներ` մի քանի ժամվա ընթացքում, պիտի դիմանկար անեմ, պատերազմով անցած, մահվան դեմ իր ճակատամարտերը հաղթանակներով- պարտություններով ավարտած բժշկի դիմանկարը: Սա էլ ի՛մ ճակատամարտն է: -Բժշկական ինստիտուտում լավ չեմ սովորել, ուսանող ժամանակ… -Սիրահարվա՞ծ էիք… -ÔµÕ½ Õ´Õ«Õ·Õ¿ Õ§Õ¬ Õ½Õ«Ö€Õ¡Õ°Õ¡Ö€Õ¾Õ¡Õ® Õ¥Õ´: -Հիմա՞ էլ… -Հիմա էլ… ÔµÕ½ Õ¹Õ£Õ«Õ¿Õ¥Õ´` Õ¸Ö€Õ¿Õ¥ÕžÕ² Õ¿Õ¥Õ²Õ¡Õ¤Ö€Õ¥Õ´ Õ¡ÕµÕ½ Õ£Õ¸Ö'ÕµÕ¶Õ¨, Õ«Õ½Õ¯ Õ¢ÕªÕ«Õ·Õ¯Õ¨ Õ¶Õ¸Ö'ÕµÕ¶ ÕºÕ¡Õ°Õ«Õ¶ Õ¡Õ½Õ¸Ö'Õ´ Õ§` Õ¯Õ¡Ö€Õ¸Õ²Õ¡Õ¶Õ¸Ö'Õ´ Õ¥Ö" Õ¶Õ¥Ö€Õ½ Õ½Õ¸Õ²Õ¸Õ½Õ¯Õ¥Õ¬: Սիրում եմ այս պահը, երբ ես ու զրուցակիցս «մնում ենք» երկուսով: -Ես երբեք լիդեր չեմ, բոցաշունչ ակտիվությունը իմը չէ… ես ներհայաց մարդ եմ: Զգացմունքները կարող են փոխել կյանքիս ընթացքը. ապրումները կարող են կոտրել ինձ կամ թևեր տալ: Ես 30 տարեկանում սիրահարվեցի մի աղջկա ու սիրահարված եմ մինչև օրս: Կիսատ-պռատություն, կոմպրոմիսներ չեմ սիրում: Ինձ համար նպատակներն այնքան կարևոր չեն, որքան այդ նպատակին հասնելու ճանապարհի ազնվությունն ու գեղեցկությունը: Երբեմն լրագրողները հարցնում են` 23-24 տարեկան տղա` ինչպե՞ս պատերազմ գնալու որոշում կայացրիք: Ես պարզապես չեմ պատկերացնում, թե ինչպես կարող է բժիշկը չգնալ մի տեղ, որտեղ հիվանդ կա, առավել ևս` վիրավոր: Որքան դժվարությունները շատ են եղել, այնքան ճակատում մնալու վճռականությունս ամրացել է: Պատահել է` միաժամանակ երկու սեղանի վրա վիրահատել եմ, քանի որ ժամանակ չէի կարող կորցնել: Իմ մազերը սպիտակեցին մի քանի ժամվա մեջ: Հիվանդը երիտասարդ տղա էր ու մահանում էր: Վիրահատությունից հետո, երբ ինձ նայեցի հայելում, տեսա, որ սպիտակել եմ: -Մահացա՞վ: -Ապրեց: -Իմացա՞վ, որ Ձեր մազերը իր համար են սպիտակել: -Ô¼Ö€Õ¡Õ£Ö€Õ¸Õ²Õ« Õ¶Õ´Õ¡Õ¶ Õ¥Ö" Õ´Õ¿Õ¡Õ®Õ¸Ö'Õ´: -Ô¼Ö€Õ¡Õ£Ö€Õ¸Õ² Õ¥Õ´: -Õ"Õ¥Õ¦ Õ¹Õ¥Õ¶ Õ®Õ¡ÖƒÕ¡Õ°Õ¡Ö€Õ¸Ö'Õ´, Õ´Õ¥Ö€ Õ¡Õ¶Õ¸Ö'Õ¶-Õ¡Õ¦Õ£Õ¡Õ¶Õ¸Ö'Õ¶Õ¨ Õ¹Õ« Õ£Ö€Õ¾Õ¸Ö'Õ´ Õ¾Õ«Ö€Õ¡Õ°Õ¡Õ¿Õ¸Ö'Õ©ÕµÕ¡Õ¶ Õ¿Õ¡Õ¯: -Ô³Ö€Õ¾Õ¸Ö'Õ´ Õ§: -Ô´Õ¸Ö'Ö" Õ¹Õ£Õ«Õ¿Õ¥ÕžÖ", Õ©Õ¥ Õ«ÕžÕ¶Õ¹ Õ§ Õ¦Õ£Õ¸Ö'Õ´ Õ¢ÕªÕ«Õ·Õ¯Õ¨, Õ¥Ö€Õ¢ Õ°Õ«Õ¾Õ¡Õ¶Õ¤Õ¨ Õ´Õ¡Õ°Õ¡Õ¶Õ¸Ö'Õ´ Õ§ Õ¾Õ«Ö€Õ¡Õ°Õ¡Õ¿Õ¡Ö€Õ¡Õ¶Õ¸Ö'Õ´: -Ô»ÕžÕ¶Õ¹ Õ§ Õ¦Õ£Õ¸Ö'Õ´: -…Դա անվերջ անկում է տարածության մեջ: -Իսկ երբ բոլոր ցուցիչները մահ են գուժում, իսկ հիվանդն ապրու՞մ է: -Նիրվանա…աներևակայելի զգացողություն է: Ճախրում ես: -ÔµÕ½ Õ£Õ«Õ¿Õ¥Õ´` Õ³Õ¡Õ­Ö€Õ¡Õ¶Ö"Õ¶ Õ«Õ¶Õ¹ Õ§: -Երբեք չհավատաք, երբ ինչ-որ մեկը կասի` բժիշկը չպայքարեց հիվանդի համար, աչքաթող արեց, չհավատա՛ք։ -Ô»Õ½Õ¯ Õ«Õ¶Õ¹Õ¸Ö'Õž Õ¼Õ¡Õ¦Õ´Õ¡Õ¯Õ¡Õ¶ Õ¢ÕªÕ«Õ·Õ¯ Õ¤Õ¡Ö€Õ±Õ¡Ö": -Ասացին` պետք ես, եկա: -Ես մտածեցի` հանուն հայրենիքի… -Õ€Õ¡Õ¶Õ¸Ö'Õ¶ Õ´Õ¡Ö€Õ¤Õ¸Ö': -Ո՞րն է Արցախյան պատերազմի մասին Ձեր ամենակարևոր ասելիքը: -Պետք է խուսափել պատերազմից: -Ô»Õ½Õ¯ Õ°Õ¡ÕµÖ€Õ¥Õ¶Õ«ÕžÖ"Õ¨: -Հայրենիքը միակն է, որը չափվում է մարդկային կյանքով… -Ô»Õ½Õ¯ Õ«Õ¶Õ¹Õ¸ÕžÕ¾ Õ§ Õ¹Õ¡ÖƒÕ¾Õ¸Ö'Õ´ Õ¢ÕªÕ·Õ¯Õ« Õ¶Õ¾Õ«Ö€Õ¸Ö'Õ´Õ¨: -Երբ քայլում ես փողոցով, խանութում առևտուր ես անում… ու հանկարծ ինչ-որ մեկը մոտենում է ու ասում` կյանքս փրկել ես, բժի՛շկ ջան: Բժիշկը մարդու տեսակ է, եթե բժիշկ չես ծնվել, չես կարող բժիշկ դառնալ: -Լրագրողն էլ… -Մի անգամ Սերգեյ Իվանիչը` մեր վիրաբուժության բաժնի պետը, ինձ ասաց` շատերն են սիրում վիրաբուժություն, բայց վիրաբույժի համար կարևոր է, որ վիրաբուժությունը սիրի իրեն: Վիրաբուժությունը քեզ սիրում է: Հիմա ես նույնը ուզում եմ ասել կենտրոնական կլինիկական զինվորական հոսպիտալի վիրաբուժության բաժնի երիտասարդ պետի` Սևակ Շահբազյանի մասին: Վիրաբուժությունը սիրում է նրան: -Բժիշկ, ինչը Ձեզ չի հերիքում, ինչի՞ց եք դժգոհ: -Ոչ մի բանից…Ես գոհ եմ, հետո՞ ինչ, որ ավտոտնակ կամ ամառանոց չունեմ: -Ô»Õ½Õ¯ Õ«ÕžÕ¶Õ¹ Õ¸Ö'Õ¶Õ¥Ö": -Հայրենիք…ընկերներ…..ընտանիք…. Նյութի աղբյուրը ՝ Գայանե ՊՈՂՈՍՅԱՆ ֆեյսբուքյան էջից